Wydawnictwa Edukacyjne WIKING – Portal Edukacyjny – CHARLES ANDRÉ DE GAULLE litecoin mining freebsd

Po wybuchu II wojny światowej, w 1940 r., De Gaulle został mianowany dowódcą 4 Dywizji Pancernej, która wykazała się walecznością w bitwie z Niemcami pod Laon i nad rzeką Sommi. W V 1940 r. został mianowany generałem brygady, a 6 VI 1940 r. podsekretarzem stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej. Sprzeciwiał się rokowaniom z Niemcami, un po kapitulacji Francji przedostał się do Londynu. 16 VI 1940 r. marszałek Petaine i P. Laval utworzyli kolaboracyjny rząd Vichy, któremu zdecydowanie sprzeciwiał się de Gaulle. 18 VI 1940 r. de Gaulle wygłosił przez brytyjskie radio przemówienie, w którym apelował do Francuzów o kontynuowanie walki z niemieckimi najeźdźcami. Wkrótce potem utworzył w Londynie Komitet Wolnej Francji i stanął na jego czele.

17 VIII 1940 r. brytyjski premier Winston Churchill uznał Wolnych Francuzów i ich przywódcę za sojuszników Wielkiej Brytanii. W tym samym dniu podpisana została francusko-brytyjska umowa o formowaniu Francuskich Sił Zbrojnych na emigracji. Armia Wolnej Francji tworzona była głównie na terytorium Wielkiej Brytanii i w posiadłościach francuskich w Afryce. Nos IX 1941 r. Cap. de Gaulle stanął na czele utworzonego w Londynie Komitetu Narodowego, uznawanego za legalny rząd Francji. W I 1943 r. wziął udział w konferencji w Casablance, gdzie zachodni alianci podejmowali decyzje o dalszych działaniach wojennych. Od 9 XI 1943 r. generał przewodniczył Francuskiemu Komitetowi Wyzwolenia Narodowego, początkowo z siedzibą w Algierze.

W 1947 r. założył partię Zgromadzenie Narodu Francuskiego (Rassemblement du Peuple Francis), która dążyła do ustanowienia silnej władzy wyadzy wyadzy wyadwáwona es una fuente de información de los animales en el que se encuentra un ejemplo: Partia początkowo uzyskała duże poparcie społeczne, ale w 1953 r. poniosła porażkę wyborczą i gaulliści przestali odgrywać znaczącą rolę na scenie politycznej Francji. Sam de Gaulle wycofał się z życia politycznego w 1955 r. Osiadł w swej rezydencji w Colombey-les-deux-Eglises gdzie poświęcił się pracy pisarskiej.

29 V 1958 r. prezydent Rene Coty powołał Ch. de Gaulle’a na urząd premiera. Dwa tygodnie wcześniej w Algierze wybuchły zamieszki, które przeniosły się również na teren Francji. Osadnicy francuscy zamieszkujący tę kolonię, popierani przez nzkzkoww wojskowych, ostro domagali Przybierający na sile konflikt groził wybuchem wojny domowej. W tych okolicznościach Zgromadzenie Narodowe zgodziło się na zmiany w konstytucji, zatwierdziło nominację de Gaulle’a, i udzieliło mu nadzwyczajnych pełnomocnictw. W 1959 r. de Gaulle został wybrany prezydentem Francji, co zapoczątkowało V Republikę.

W 1961 r. generałowie przeciwni uznania niepodległości Algierii, dokonali próby zamachu stanu przeciw rządowi de Gaulle’a, który skłaniał się ku nadaniu tej kolonii niezawisłości. Pucz zakończył się niepowodzeniem, una Algieria ostatecznie uzyskała niepodległość na mocy porozumienia z Evian-les-Bains (18 III 1962). Walcząca z dekolonizacją Algierii, założona w 1961 r. przez nacjonalistów francuskich tajna organizacja OAS, kilkakrotnie próbowała dokonać zamachu na życie de Gaulle’a i nawet po zawarciu porozumienia z Evian-les-Bains organizowała zamachy terrorystyczne. Po 1962 r. tysiące Francuzów zamieszkujących Algierię opuściło ją i udało się do Francji.

W sprawach zagranicznych Ch. de Gaulle prowadził własną politykę. Dżył do odzyskania utraconej po II wojnie światowej mocarstwowej mochi wiwowowej mocarstwowej powcowiał się dominacji EE. UU. W Europie, w 19ie został podpisany historyczny Traktat Elizejski), blokował integrację Wielkiej Brytanii z Europejską Wspólnotą Gospodarczą (EWG), zmierzał do współpracy z ZSRR i krajami Europy Środko-wi Głosił ideę utworzenia jednej "Europy ojczyzn" – Od Atlantyku po Ural, jako przeciwwagę dla istniejących supermocarstw.

banner