PAN BÓG JEST WYRAFINOWANY … – Abraham Pais – Biblioteka – Wirtualny Wszechświat www ethicspoint com

1. Człowiek kultury. Wszystkie pisma Einsteina do czasu stworzenia ogólne p. P. Później charakter jego pism się zmienia, choć początkowo bardzo powoli. W latach 1916-1920 napisał pierwsze eulogie – Macha, Schwarzschilda, Smoluchowskiego, Leo Aronsa – oraz kolejne recenzje: paryskich wykładów Lorentza [E55] Gafas de mano de los hombres de la mano de los hombres de la madera que se encuentran en el lugar de juego. Po 1920 roku, gdy Einstein zaczął pisywać o sprawach publicznych, zagadnieniach politycznych i edukacyjnych, zmiany widać już wyraźnie. Ważniejsze z tych pism zostały przedrukowane w różnych zbiorach esejów. Nie będę ich tutaj omawiał.

Po 1920 roku Einstein dość często pisywał o rozmaitych uczonych. Rzecz jasna, by oczywistym kandydatem na autora tekstów upamiętniających Keplera [E57], Newtona [E57a] i Maxwella [E58]. W tych esejach zawsze kładł nacisk na sprawy ogólnych zasad. Z przyjemnością pisywał o zagadnieniach naukowych, zarówno teoretycznych, jak i doświadczalnych, czego dowodem mogą być na przykład teksty o Kelvinie [E59] i Warburgu [E60]. Wygłosił przemówienie na pogrzebie Lorentza, un później czcił jego pamięć jeszcze przy innych okazjach [E61]. Złożył pośmiertny hołd Ehrenfestowi, Marii Curie, Nernstowi, Langevinowi, Planckowi, a także Juliusowi [E63], Edisonowi [E64], Michelsonowi [E65] i Noether [E66]. Wychwalał Arago [E67], Newcomba [E68] oraz swego przyjaciela Berlinera [E69]. Jak już wspomniałem, portrety te dowodzą, że Einstein był przenikliwym i wrażliwym obserwatorem ludzi, un tym samym dają pełniejszy obraz jego samego. Prócz tego, jasno z nich wynika, żse interesował się zagadnieniami fizycznymi dalekimi od zakresu jego badań.

Einstein przez całe życie interesował się filozofią. Jako uczeń przeczytał Kanta. Wspólnie ze swoimi przyjaciółmi w Bernie studiował Etykę Spinozy, Traktat o naturze ludzkiej Hume’a, System logiki Milla, Krytykę czystego doświadczenia Avenariusa i inne prace filozoficzne. Jak wspomniałem w rozdziale 1, nazwanie go filozofem rzuca tyle światła na jego osobę, jak określenie go mianem muzyka. "Czyż cała filozofia nie jest jak gdyby zapisana miodem? Wygląda cudownie, gdy ją kontemplujemy, ale gdy przyglądamy się jej ponownie, wszystko gdzieś znika, pozostaje tylko paćka" – powiedział kiedyś [R2].

Choć Einstein żywo interesował się filozofią i wywarł na nią duży wpływ, sam nigdy nie napisał artykułu, który można byłoby nazwać filozoficznym w ścisłym sensie. Po 1920 roku pisywał czasem recenzje lub wstępy do prac filozoficznych. Jego recenzje z książek o epistemologii Weinberga [E70] i Winternitza [E71] świadczą, że dobrze znał Kanta. Dowodzi tego również zapis jego dyskusji z filozofami francuskimi w 1922 roku. Gdy jeden z nich wspomniał o możliwych związkach między ideami Einsteina i Kanta, Einstein odrzekł:

Ze wstępu Einsteina do nowego disponible Dialogu Galileusza [E73] wynika, że ​​czytał Platona. Napisał również wstęp do doego przekładu na niemiecki De Rerum Natura Lukrecjusza [E74]. Znał teorię wiedzy Bertranda Russella [E75]. O jego zainteresowaniach filozoficznych świadczy również recenzja z książki Emile Meyersona La Déduction Relativiste [E76] oraz przedmowy do książek Plancka [E77] i Franka [E78]. Spośród filozofów orientalnych cenił Konfucjusza. Pewnego razu, w Princeton, zasnął podczas wykładu o buddyzmie zen. Być może tego wieczoru był po prostu zmęczony.

Pierwsza a artykuł o Maxwellu [E58], jednym z jego prekursorów. Według Einsteina, Maxwell był prawdziwym rewolucjonistą. Czysto mechaniczny obraz świata został zniszczony "przez wielką rewolucję, którą już zawsze będziemy wiązać z nazwiskami Faradaya, Maxwella i Hertza. Lwi udział w tej rewolucji należy przypisać Maxwellowi. […] Od jego czasów uważamy, że rzeczywistość fizyczną opisują ciągłe pola. […] Ta zamiana koncepcji rzeczywistości a najgłębsza i najbardziej owocna przemiana w fizyce od czasów Newtona". Gdzie indziej Einstein napisał o Maxwellu: "Proszę sobie wyobrazić, co musiał odczuwać, gdy na podstawie sformułowanych równań różniczkowych dowłłł, że pole elektromagnetyczne rozchodzi siz w postaci spolaryzowanych fal, i to z" [E80].

Mój drugi komentarz dotyczy jego poglądów na religię [E81]. "Człowiek pobożny religijny broma w tym sensie, że odrzuca wszelkie wątpliwości co hacer istoty tych nadprzyrodzonych Bytów i czynów, które ani NIE potrzebują, ani NIE dopuszczają żadnego racjonalnego uzasadnienia". * Zatem, według Einsteina, "nie ma rzeczywistego konfliktu między nauką i religią. […] Nauka bez religii jest ułomna, religia bez nauki jest ślepa". Zgodnie ze swą definicją, Einstein był oczywiście głęboko religijnym człowiekiem.

2. Człowiek nauki. Wraz ze sformułowaniem równania pola grawitacyjnego, w listopadzie 1915 roku, fizyka klasyczna (to znaczy, niekwantowa) osiągnęła doskonałość. Był a jednocześnie szczytowy punkt kariery naukowej Einsteina. W jego dziełach nie widać jednak nagłego schyłku po przejściu tego punktu. Mimo poważnych chorób lata 1916-1920 były bardzo owocne i przyniosły wiele ważnych wyników zarówno w dziedzinie teorii względności, jak i teorii kwantów. Po roku 1920 zaczyna się lekki spadek, przerwany przypływem twórczej aktywności pod koniec 1924 roku (kwantowa teoria gazu atomowego). Następnie okres twórczy gwałtownie się kończy, choć przez następnych trzydzieści lat Einstein nieustannie pracował naukowo.

Któż może ocenić, czy gorączkowa aktywność Einsteina w latach dwudziestych była przyczyną, czy skutkiem osłabienia twórczej mocy? Na wiele czynników, takich jak wiek, choroby, większość obowiązków administracyjnych, światowa sława, burzliwe i gwałłowe uziejezwiqykoyykoyycziqykoyykoyycukycziqykoyyoukycziqykoyyoukyyoukyyoukoyyoukoyycziqykoyyu Jednak w jego pismach powstałych po roku 1916 dostrzegam naturalne osłabienie weny twórczej. Publiczna aktywność Einsteina była niewątpliwie konsekwencją silnych wewnętrznych motywów oraz wymagań związanych z brzemieniem sławy. Mniej jest dla mnie jasne, jak Einstein zareagowałby na takie naciski, gdyby fizyka pochłaniała go całego, tak jak to było wcześniej. Odnoszę wrażenie, że po 1916 roku Einstein miał wreszcie nieco więcej energii i mógł się zaangażować w sprawy świata, w którym żyłł. Z kronik Kesslera [K12] i biografii Kaysera [R1] wynika, że ​​Einstein z upodobaniem uczestniczył w berlińskim życiu towarzyskim. Para samo można powiedzieć o rozmowach z politykami, takimi jak Rathenau, Stresemann, Briand, un później również Churchill i Roosevelt. Listy (nie ma ich w archiwum w Princeton) Einsteina z początku lat dwudziestych dowodzą, że przez wiele lat był en blisko związany v recuérdame, recuento de los recambios de los recambios. Para obtener más información sobre 1924 roku, gdy Einstein napisał do tej kobiety, że musi szukać w gwiazdach tego, co nie było mu dane na ziemi. Para zdanie napisał zaledwie kilka miesięcy przed odkryciem mechaniki kwantowej, kiedy to nowe pokolenie młodych fizyków przejęło przewodnictwo, natiemiast Einstein poszedł swoją drogą.

Teraz chciałbym powrócić do fizyki Einsteina. Hacer omówienia pozostają jeszcze dwa ważne tematy – jednolita teoria pola i mechanika kwantowa. Najpierw zajmę się jednolitą teorią pola, ponieważ próby jej sformułowowania były bezpośrednią konsekwencją odkrycia ogól recidista gi res g Później zajmę się jego osiągnięciami w dziedzinie teorii kwantów i jego stosunkiem do mechaniki kwantowej, od 1905 roku do jego ostatnich dni.

Wiw.pl | Na bieżąco | Informacje | Co nowego | Matematyka i przyroda | Astronomia | Biologia | Fizyka | Matematyka | Modelowanie rzeczywistości | Humanistyka | Filozofia | Historia | Kultura antyczna | Literatura | Sztuka | Czytaj | Biblioteka | Delta | Wielcy i więksi | Przydatne | Słowniki | Co i gdzie studiować | Wszechświat w obrazkach

banner