P4A – PHP dla Arduino cz. 1 – Starter Kit ethereum a usd calculator

Wspomniany już został W5100 – układ scalony koreańskiej firmy WIZnet, napędzający Ethernet Shielda. Redeżni się tym od wielu innych kontrolerów Ethernet, ¿está conectado con TCP / IP y es compatible con cualquier otro idioma? ¿Co a znaczy dla użytkownika? The biblioteka, którą musisz wykorzystać aby komunikować się ze światem potrzebuje mniej pamięci RAM i zajmuje mniej pamięci flash w porównaniu z układami nie mającymi na sobi stiau / Cp. Jak korzystać z Ethernet Shielda?

Istnieje pewne rozwiązanie, które może nam pomóc – czyli przechowywanie stringów w pamięci Flash. Pozwala para zmniejszyć użycie pamięci RAM, ale często kosztem dodatkowego kodu. Dostęp do stringów tak definiowanych wymaga użycia specjalnego makra i kompilator nie pozwoli nam korzystać tego makra w wywołaniu funkcji oczekującej char * jako argumentu. Na dodatek – każda zmiana w kodzie HTML, który chcemy wysłać oznacza, ¿sabes trzeba zmodyfikować szkic i wgrać go w Arduino?

Dirección MAC najlepiej, zamiast wymyślać samemu odczytać z naklejki jaka znajduje siêne spodzie shielda. Dirección IP zależy od konfiguracji sieci. Se trata de una red Ethernet.begin będzie działać tylko w sieci lokalnej – tzn gdy wszystkie adresy IP znajdują się w jednej podsieci. Jeżeli shield ma się łączyć z hostami w innych sieciach (zarówno jako klient lub gdy ma służyć jako serwer) musicie podać jeszcze jeden argumento – tablice z 4 liczbami – adres IP domyślnej bramki (acceso por defecto). Więcej w opisie biblioteki Ethernet.

Większość klocków mamy prawie gotowych. Biblioteka Ethernet, wchodząca w skład Arduino IDE, no se ha puesto de manifiesto, se trata de una red social. Ułatwia ona tworzenie m.in. serwera TCP, ale do serwera HTTP jeszcze trzeba kawałek. Dlatego przyda się nam Webduino – a bazie biblioteki Ethernet, ktoś za nas wykonał spory kawałek pracy budując serwer HTTP.

server to obiekt WebServer, dla którego nastąpiło wywołanie metody, escriba to rodzaj połaczenia (INVALID, GET, HEAD, POST), url_tail to jest to co zostało w URLu po dopasowanym blob.htm. Jeżeli URL został obcięty ze względu na niewielki bufor używany przez Webduino (ehh ta pamięć), a ostatni parametr tail_complete bedzie miał wartość false.

Makro P jest częścią Webduino, które służy do zapisywania stringów na pamięci flash a nie w RAM. Una vez que se encuentre en el mismo formato, haga clic en MIME Type, jakie chcemy obsługiwać. O co chodzi? Przeglądarka nie wie jakie dane zostaną wysłane przez serwer. Czy to będzie HTML czy obrazek dowiaduje się ona właśnie z nagłówka Tipo de contenido, o którym za chwilę.

Teraz kilka uwag. Po pierwsze – SdFatLib obsługuje tylko krótkie nazwy w formacie 8.3. Jeżeli spróbujesz użyć dłuższych nazw (które FAT32 dopuszcza) a pamiętaj, że nazwa widziana przez SdFatLib będzie inna od tej, którą zobaczysz po podmonotwaniu karty w I jeżeli zrobisz plik index.html (cztery znaki w rozszerzeniu), wówczas nazwa będzie dla SdFatLib ind ~ 1.htm. Cóż, nawet jeżeli teraz w komputerze zmienisz nazwę na index.htm, wpis w katalog będzie w rozszerzonej formie. Musisz skasować plik i utworzyć go na nowo z nazwą w formacie 8.3.

De acuerdo, wracamy do kodu fetchSD. Skoro udało się nam otworzyć plik, a szukamy kropki w nazwie pliku i jeżeli ją znajdziemy to sprawdzamy czy pozostała część (w domyśle – rozszerzenie) będzie pasować do znanych zanchana de los animales. Bo nie wystarczy nam wysłać danych do klienta HTTP – musimy wysłać nagłówek z informacj Content o właściwym Content-Type (mówiliśmy o tym już wcześniejj) unzz dane mogą zostać błłdikiazopplio

Słowo o tym jak wygląda odpowiedź serwera WWW. Podzielona ona jest na dwie części. Pierwsza to tak zwane nagłówki. Przeglądarka jako nagłówek traktuje wszystko a co na początku, aż natrafi na pustą linię tekstu (linie są oddzielane znakami CR LF). Reszta a właściwa odpowiedź. Jak co ona zostanie zinterpretowana, będzie zależało od nagłówków. Serwer może pomóc przeglądarce przez ustawienie nagłówka określającego typ danych: Tipo de contenido: texto / html

Obowiązkowym nagłówkiem jest status – czyli czy żądanie klienta zostało obsłużone, czy wystąpił błąd a może przekierowanie. HTTP / 1.0 200 OK znaczy – jest dobrze, będzie żądna treść. Najpierw jest protokół i jego wersja (HTTP w wersji 1.0) a następnie sam kod 200 – w świecie HTTP znaczy to że jest dobrze. Inne częste kody to 404 – nie znaleziono zasobu (sławne No encontrado), 301 i 302 – przekierowania.

Dlatego napisałem funkcję bufferedEnviar, która jako argumenty bierze obiekt serwera WWW, wskaźnik na bufor z danymi i rozmiar bufora. Czemu nie korzystamy z funkcji określających rozmiar bufora znakowego takich jak strlen? Bo działać może tylko gdy dane są tekstowe. Jeżeli dane są binarne (obrazki) a znacznik końca łańcucha może pojawić się w legalnym strumieniu danych.

banner