OX.PL Skarbnica – Śląsk Cieszyński ethereum china

Oddzielny kontrakt zawarł książę z wardajnem czyli probierzem (kontrolerem) produkcji menniczej. Wardajn nie podlegał dzierżawcy mennicy, ale opłacany był z jego dochodów. Po zawarciu umowy dzierżawca dobierał odpowiedni personel – mincmistrza czyli właściwego kierownika mennicy (w przypadku Gdy sam nie był fachowcem), mincerzy czyli wykwalifikowanych w Zawodzie pracowników, rachmistrza, który był równocześnie buchalterem, kasjera i pisarza. W dużych mennicach zatrudniano także rytownika stempli czyli medalierza. W przypadku, gdy go nie było, stemple do monet zamawiano usługowo. Tak więc całą obsługę mennicy stanowiło 610 osób. Praca mincerzy była normowana i płacono od przebicia na monety grzywny kruszcu. Bicie monet złotych opłacano dwukrotnie wyżej niż srebrnych i czterokrotnie niż monet z miedzi. Technika bicia monet była tradycyjna, tzn. Ręczna. Na stempel dolny w kształcie jakby kowadełka, który był lustrzanym odbiciem rewersu monety kładziono krążek metalu i z góry przykładano drugi stempel będący awersem monety. W tak złożoną całość uderzano młotkiem. W późniejszym okresie po roku 1570 zostały wprowadzone prasy mennicze, które za jednym razem wałkami odciskały na pasku srebrnej blachy 6 monet. Wychodziły one lekko wygięte i trochę owalne, ale wydajność mennicy znacznie wzrosła. Na tego typu udoskonalenia mogły sobie pozwolić jedynie bogate mennice, np. w księstwie legnickobrzeskowołowskim, nyskim czy biskupia we Wrocławiu, nie mówiąc już o mennicach cesarskich.

a na rewersie (stronie odwrotnej) znaki państwowe lub rodowe. Nominał monety był zaznaczony na jednej ze stron, ale czasem całkowicie pominięty i wtedy wielkość krążka i rodzaju kruszcu stanowiłły jego wartości. W legendzie, która biegła po okręgu przy obrzeżu monety umieszczone było imię władcy, jego tytuł, nazwa miejscowa i najczęściej rok wydania monety. Ostatnia z Piastów cieszyńskich Elżbieta Lukrecja używała takiej oto tytulatury na monetach: ELISAB (eth) LUKRET (ia) D (ei) G (ratia) IN SIL (esia) TESCH (inensis) ET M (aioris) G (ratas) ipissa) DE LICHTENSTEIN. W większości wypadków monety były sygnowane iniqałami lub znakami herbowymi bądź a dzierżawców czy mincmistrzów, bdź wardajnów. Najczęściej jednak są to znaki mincmistrzów. Dzięki temu możemy łatwo przydzielić monetę do danej mennicy. Dominującym motywem na mone

Monety wypuszczane przez Wacława III Adama a: halerze, trzeciaki, krajcary, półgrosze, grosze, trojaki, czworaki i talary wzorowane na monetach polskich i bite na stopę polską z napisem: Benedictio Domini Divites Facit. Halerze, trzeciaki i półgrosze były odzwierciedleniem tychże monet Zygmunta I, grosze – groszy pruskich Albrechta, trojaki – trojaków gdańskich Zygmunta Augusta, czworaków litewskich Zygmunta Augusta, czworaków litewichich Zygmunta Augusta, czworaków litewskich Zygmich Zygzich Para wywołało natychmiastową reakcję pana lennego. Pod datą 18 listopada 1560 r. wyszedł z kancelarii wiedeńskiej reskrypt cesarski pod adresem księcia cieszyńskiego, wytykający mu bicie monet wbrew guía de usuario i postanowieniom cesarskim i wzywający go do zaprzestania dalszej emisji. Cesarz ostrzega księcia przed skutkami takiej działalności i za strzega sobie wolną rękę w razie braku

Wacław III Adam otworzył drugą mennice w Skoczowie, prawdopodobnie w 1568 roku, w zamku, wybijającą monety identyczne do cieszyńskich i przez to nie rozróżnialne, za wyjątkiem en el departamento de coyuntura y servicios "S" – wyróżnik skoczowskiej mennicy i ukazywały się w latach 1570—1572, gdyż z takimi datami de znane. Niektórzy interpretują literę "S" jako oznaczenie monety śląskiej – Silesia.

Mennicę ostatecznie zamknięto w 1574 r. Wybijając monety Wacław III Adam przyczynił się do tego, że obok piastowskiego mennictwa księstwa legnickobrzeskowołowskiego por último en el estado de los animales por último Niemiecki badacz Ferdynand Friedensburg określa polską tradycję menniczą w Księstwie Cieszyńskim, kontynuowaną przez następnych władców, jako „wybryki" piastowskich książąt.

Po śmierci Wacława III Adama w 1579 r., Rządy w imieniu 5 letniego syna Adama Wacława sprawowała jego matka Katarzyna Sydonia. Młody książę objął rządy w 1594 r., Jednak działalność menniczą zapoczątkował już w 1591 r., Wypuszczając z mennicy w Cieszynie trojaki wzorowane na polskich króla Zpúasas de la carga de la obra. Postępował podobnie jak jego ojciec, otwierając w 1611 r. Mennicę w Skoczowie, o czym mówią

Dwór wiedeński wydał zakazy obiegu monet Księstwa Cieszyńskiego albo żądał zamknięcia mennic pod pretekstem zbyt niskiej próby srebra i wagi bitych tam tam monet. Habsburgom, którzy emitowali znacznie gorsze monety, zależało w rzeczywistości na czym innym, mianowicie na rozerwaniu więzi z Polską ziem śląskich, nad którymi sprawowali władzęz lenni.

Po bezpotomnej śmierci ks. Fryderyka Wilhelma w 1625 r. Księstwo Cieszyńskie przejęła jego starsza siostra ks. Elżbieta Lukrecja. Zejście ostatniego Piasta górnośląskiego w linii męskiej skwapliwie wykorzystał Ferdynand III Habsburg, zajmując Księstwo Cieszyńskie jako „opróżnione lenno" i zażądał złożenia hołdu lennego, a kontynuowania książęcego mennictwa nie dopuścił. Dopiero w 1638 r., Po uporczywych i energicznych staraniach Elżbiety Lukrecji dwór wiedeński zgodził się przywrócić księżnej w dożywocie m.in. prawo mennicze, ale wzorów monet koronnych polskich nie udało się jej wprowadzić do mennic.

W 1642 r. otwarto mennicę w Cieszynie, a w rok później w Skoczowie. Nie było wolno ks. Elżbiecie Lukrecji umieszczać na monetach własnego wizerunku. Odtąd pojawiło się na monetach krajcarowych i 3 krajcarowych produkowanych przez obie mennice wyłącznie popiersie Ferdynanda III, a po 1652 r. Ferdynanda IV. Haga wyjątku należały bite w 1650 r. w Cieszynie w małej ilości talary i tym samym stemplem monety złote – półportugały i portugały z popiersiem księżnej, jej imieniem, tytulaturą i herbem księstwa; natomiast w Skoczowie – z datą 1643 – talary z jej imieniem, tytulaturą i herbem ale bez popiersia. Stemple mennicze wykonał złotnik Krzysztof Berger.

Reasumując działalność mennicy skoczowskiej trzeba stwierdzić, że pracowała ona w trudnych warunkach -zła sytuacja Gospodarcza, trzydziestoletnia wojna, nieprzychylność dworu cesarskiego – na prawie przestrzeni 40 lat, un efektywnie przez lat 12. Wybijano w czasie TYM 7 rôznych nominałów monet: halerze, trzeciaki, krajcary, 3 krajcarówki, 12 krajcarówki, 24 krajcarówki i talary.

banner