Biuro Prasowe Jasnej Góry – Ofiarowanie Pańskie teorías éticas

„Trzeba również zwrócić uwagę na święto z dnia 2 lutego, któremu przywrócono nazwę Ofiarowanie Pańskie – pisze papież Paweł VI w adhortacji apostolskiej” Cultus Marianus" (7) – por dokładnie uchwycić bardzo bogatą treść w nim zawartą, mianowicie połączone wspomnienie Syna i Matki. Jest a bowiem uroczysty obchod tajemnicy zbawienia dokonanego przez Chrystusa, z ktorým Najświętsza Maryja Dziewica najściślej się zespoliła, Jako Matka cierpiącego Sługi Jahwe, Jako wykonawczyni zadania powierzonego dawnemu Izraelowi i Jako wzór Nowego Ludu Bożego, który wśród wiary i nadziei ustawicznie broma doświadczany cierpieniami i prześladowaniami (Łk 2,21-35).

Para święto pod grecką nazwą „Hypapante” – „Uroczyste spotkanie" – było znane i obchodzone już w IV wieku w Jerozolimie. Pod koniec tamtego stulecia pątniczka hiszpańska Etheria pisze, że je tam przeżyła „cum summa laetitia ac si per Pascha” – z taką radością, jak paschę. Stamtąd rozszerzyło się ono chyba jeszcze w tymże stuleciu na Antiochię i Małą Azję, w wieku V przejął je egiptá j p j o n P a n o a n o a n o a b a n o a b a b a b a b a b a b a b a b a b a b a b a b a b a m w niej udział boso sam cesarz Maurycjusz. Miało ono charakter chrystologiczny i obchodzono je 40 dni po Epifanii, więc 16 lutego.

W wieku VII przejął je Rzym razem z trzema innymi świętami: Wniebowzięciem, Zwiastowaniem i Narodzeniem Najśw. Maryi Panny. Początkowo i tutaj Mialo ono charakter Chrystologiczny, ale wnet przemieniło się w Święto maryjne i Stalo się “Festum Purificationis Beatae Mariae” – świętem Oczyszczenia NMP, na co z pewnością wpłynął tekst Łukaszowy, odczytywany podczas tego święta: “Gdy potem upłynęły DNI ich oczyszczenia według Prawa Mojżeszowego, przynieśli Je do Jerozolimy, aby Je przedstawić Panu ”(2,22), jednak nie Dziecię, ale Jego Matka dostała się na pierwszy plan podczas obchodu tego święta. Tak było do roku 1960, kiedy to nowy kodeks rubryk przywrócił mu dawny charakter i nazwę: „Festum Purificationis B. Mariae Virginis habetur tamquam festum Domini”. Dzień 2 lutego ustalił papież Sergiusz I około 700 roku.

W Rzymie dość wcześnie święto przybrało charakter pokutny: kapłani mieli się ubierać w szaty koloru fioletowego, un nawet czarnego (por. Ordo z St. Amanc z wieku VIII). Ten pokutny charakter został narzucony świętu przez okoliczności zewnętrzne. W Rzymie od czasów pogańskich obchodzono na początku lutego huczne, un nawet rozwiązłe „amburbale”. Procesja nowego święta miała uspokoić rozhukanie motłochu: płonące świece miały zwrócić uwagę na chrystusa, naszego Odkupiciela, a szaty czarne na obowiązek pokuty pakuty za grzechyzzz Ten zwyczaj znany był w Rzymie jeszcze w XII wieku.

Święto „Hypapante” od samego początku podkreślało pierwsze wejście Mesjasza do świątyni jerozolimskiej: w osobach Dzieciątka Jezus i starca Symeona spotkały się dwa przymierza „Starzec niósł Dziecię – śpiewa liturgia – lecz Dziecię starcem rządziło". Chodzi tu o jedną z fundamentalnych preso chero chrześcijańskiej, wyłuszczonej zwłaszcza przez św. Pawła i Ewangelię Mateusza: Chrystus nie przyszedł znieść, ale dopełnić Stary Testament (Mt 5,17n).

Nowe Przymierze rozkwitło ze Starego i dojrzało jak ziarno w kłosie (św. Tomasz). Jezus przychodzi hacer świątyni jerozolimskiej Jako Pan i Władca, por objąć ją w posiadanie i całkowicie przebudować, NIE naruszając Atoli tego, co fundamento stanowiło jej i rdzeń, un także rozszerzyć jej Granice poza partykularyzm izraelski (czytanie pierwsze z proroctwa Malachiasza) oraz przypomnieć całemu światu , że potomkami Abrahama, spadkobiercami obietnic mesjańskich, są ci, „którzy polegają na wierze” (Ga 3,7). Jezus przychodzi także jako Kapłan i Anioł – pośrednik Nowego Przymierza, aby w miejsce dawnych ofiar ustanowić jedną, nową.

O ile w perspektywie historycznej obumarcie Starego Przymierza i narodziny Nowego broma faktem iw dzisiejszej liturgii przeżywamy diez zwrotny punkt, a na płaszczyźnie duchowej w każdym nowym pokoleniu iw każdym człowieku Musi Laska Ducha Swietego wciąż na nowo wydobywać a, co w Jego sercu tęskni za PRAWDA Chrystusową , a często otwierać to, co przed nią się zamyka. W osobie starca Symeona, sprawiedliwego i bogobojnnego, Kościół dopatruje się symbolu tego, co w ludzkości jest szczere i oczekuje pociechy Ducha Świętego. J rotaś j st st st, zy zy, Łk 2,29).

banner